Menfaatin Gölgesinde İnsanlık

Günümüz dünyasında en çok duyduğumuz ama en az sorguladığımız kavramlardan biri: menfaat. Öyle ki artık birçok ilişkinin, kararın ve hatta duygunun arka planında sessizce yer alıyor. Kimse açıkça “ben menfaatim için buradayım” demiyor belki ama davranışlar çoğu zaman kelimelerden daha dürüst.

Eskiden dostluklar uzun sofralarda kurulurdu; şimdi ise çıkar dengelerinde ayakta duruyor. Birine selam verirken bile “bana ne faydası olur?” diye düşünen bir anlayışın içine sıkıştık. Bu durum sadece bireysel ilişkileri değil, toplumsal yapıyı da yavaş yavaş aşındırıyor. Çünkü menfaat, ölçüyü kaçırdığında güveni yok eder. Güvenin olmadığı yerde ise ne samimiyet kalır ne de gerçek bir dayanışma.

Oysa insan dediğimiz varlık, sadece çıkar üzerine kurulu bir denklem değildir. Vicdanı, merhameti ve paylaşma duygusu vardır. Ama ne zaman ki menfaat bu değerlerin önüne geçer, işte o zaman insanlık geri plana düşer. Bugün pek çok kişi, doğru olanı değil işine geleni tercih ediyor. Bu da kısa vadede kazanç gibi görünse de uzun vadede kaybedilen şeyin “itibar” olduğunu fark etmek zor olmuyor.

Menfaat elbette hayatın bir gerçeği. Kimse tamamen karşılıksız bir düzenin içinde yaşamıyor. Ancak mesele, menfaatin sınırını bilmekte. Başkasının hakkını çiğneyerek kazanılan hiçbir çıkar, gerçek anlamda kazanç değildir. Aksine, insanın kendisinden eksilttiği bir değerdir.

Belki de yeniden sormamız gereken soru şu: Biz menfaatin mi peşindeyiz, yoksa insan kalabilmenin mi? Çünkü günün sonunda herkes kazandığını değil, nasıl bir insan olduğunu hatırlar.

Ve unutulmamalı; menfaat geçicidir, karakter kalıcı.